Να αλλάξει νοοτροπία...

Ξεκίνησε από τα ψιλά και βρίσκεται στα χαμηλά... Τί κάνει λάθος ο Αντρέα Στραματσιόνι?

 Από τις ακαδημίες της Ίντερ βρέθηκε να κοουτσάρει την πρώτη ομάδα αλλά όχι με ιδιαίτερη επιτυχία, ύστερα ήρθε η Ουντινέζε (που κόντεψε να πέσει στην Serie B) και τώρα ο "μνημονιακός" Παναθηναϊκός...

  

Τί κάνει λάθος αυτό το παιδί και τελικά από Wonderkid της προπονητικής έχει γίνει απλά ένας μέτριος άνθρωπος του ποδοσφαίρου?

Αυτό θα απαντήσουμε βάση του, τί έχουμε δεί όσο βρίσκεται στην χώρα μας αλλά και την μη αναμενόμενη εξέλιξη του στους "Πράσινους".

Πρώτο και βασικότερο, δεν έχει δική του τακτική προσέγγιση, όπως έχει δίξει και στο παρελθόν όταν ήταν στην Ιταλία του αρέσει να πειραματίζεται για να μπερδεύει τον αντίπαλο και σε 32 ματς στην Σούπερ Λιγκ έχει αλλάξει 3 φορές την παράταξή που χρησιμοποιεί με το 4-4-2 να είναι το αγαπημένο του αφού μπροστά είχε τους Λέτο και Μπέργκ, οι οποίοι πολλές φορές τον "ξελάσπωσαν"!

Τα άλλα δύο συστήματα που συνήθιζε να "στήνει" είναι το 4-2-3-1 αλλά και το "φούλ επίθεση" 4-3-3 με το δεύτερο να χρησιμοποιείται περισσότερες φορές αλλά και να αποφέρει καλύτερα αποτελέσματα.

Το 4-4-2 καθιερώθηκε στα πλέϊ οφ και αυτό γιατί είναι οι τέσσερις στο κέντρο του έδιναν περισσότερη ισορροπία μεταξύ άμυνας και επίθεσης με αποτέλεσμα, η ομάδα να δέχεται λιγότερα γκολ αλλά να πέφτει κατακόρυφα η απόδοση της επίθεσης με τους Λέτο και Μπέργκ να περιμένουν τις βαθιές μπαλιές (συνήθως από τους πλάγιους Βλαχοδήμο και Βιγιαφάνες).

Το 4-3-3 καθιστούσε την επίθεση ως αρχική διάθεση από πλευράς των "Πρασίνων". Πολλές φορές τα ανεβάσματα των πλάγιων μπάκ αλλά και γενικότερα της άμυνας που ανέβαινε ψιλά είτε για να πιέσει είτε για να βοηθήσει στην δημιουργία του παιχνιδιού, καθιστούσε τις αντεπιθέσεις αλλά και τις βαθιές μπαλιές την μόνη σίγουρη και πετυχημένη λύση από πλευράς αντιπάλων.

Δυστυχώς, για τον Ιταλό το 4-3-3 για να λειτουργήσει αρμονικά ανάμεσα στην άμυνα και στην επίθεση θέλει οι παίχτες που έχεις στο ρόστερ να μπορούν να δώσουν τρεξίματα ειδικά οι πλάγιοι που είναι το Α και το Ω του συστήματος, κάτι που δεν δούλεψε καθόλου όσο βρίσκεται στον πάγκο(περισσότερο λόγω απουσίας νεανικών μπακ).

Τέλος, το 4-2-3-1 παίχτηκε μόνο 5 φορές και το αποτέλεσμα ήταν ο αποκλεισμός από τον Ατρόμητο στα ημιτελικά του κυπέλλου, ύστερα από αυτό, το συγκεκριμένο σχήμα δεν ξεκίνησε παρα μόνο μία φορά!

Το θέμα είναι ότι δεν υπήρχε πρόβλημα μόνο στο ότι ξεκινούσε σχεδόν κάθε αγώνα με ένα εκ των τριών συστημάτων αλλά του ότι άλλαζε 3-4 φορές μεταξύ τους τα συστήματα κατά την διάρκεια του αγώνα! Πράγμα που έκανε τους όχι και πολυδιάστατους παίχτες του "Τριφυλλιού" να χάνονται μέσα στον αγωνιστικό χώρο με αποτέλεσμα να μην ξέρουν τί πρέπει να κάνουν και πώς να αμυνθούν!

Αν δεν αλλάξει νοοτροπία στο πώς βλέπει την τακτική του προσέγγιση ο Ιταλός, δυστυχώς δεν θα έχει το αναμενώμενο μέλλον στην ποδοσφαιρική κοινωνία...